رقص تولد آدمي در سمفوني پيدايش، نمايشي شور انگيز داشته است و تجربه نبود اين سرود، زمزمه يي حزن انگيز. اما يک فضاي مبهم و غبارآلود محيط تفسير وجودگرايانه مرگ را احاطه کرده که با تعابير صريح و بي پرده در انديشه وجودگرايي، حريم پرسش از چرا هاي آن معلوم مي شود...